dr Mateusz W. Romanowski D.O.
tel. 512 046 048

Tekst zaczerpnięty z artykułu:
M. Romanowski, P. Korman: Osteopatia-jeszcze mało znana wśród ankietowanych lekarzy. Polski Przegląd Nauk o Zdrowiu, nr 1(22) 2010.
 

Historia osteopatii sięga kwietnia 1885 roku kiedy to A.T. Still, zafascynowany układem kostnym, porównujący organizm ludzki do maszyny stworzył podstawy osteopatii[5,15]. Still, wierzący w „boga natury” uważał, że poprzez przywrócenie anatomicznego ładu w ciele człowieka wyzwala się w nim procesy samoleczenia. Zainteresowanie ludzkim ciałem Still nabył dzięki ojcu, który był lekarzem. Co do edukacji samego Stilla źródła podają różne informacje. Jedne uważają, że był lekarzem, który ukończył swoją naukę w College of Physicians and Surgerous w Kansas [15]. Inne twierdzą, że nie miał przeszkolenia medycznego[5,10]. Mimo niepewności co do wykształcenia Stilla wiemy, że był osobą niezwykle zainteresowaną anatomią i mechaniką pracy ciała. Jego sposób rozumowania i liczne obserwacje pacjentów umacniały w nim przekonanie o zdolności organizmu do samouzdrawiania. Należy wspomóc organizm poprzez przywrócenie utraconej homeostazy najlepiej poprzez zastosowanie technik manualnych[9,10,15].
 


 

                Zaburzenie pracy choćby jednego elementu w skomplikowanym organizmie człowieka powoduje dolegliwości bólowe [5,7]. Chcąc przełożyć swoją teorię na praktykę Still zastosował u siebie trakcję. Nazwał to wydarzenie „ pierwszą lekcją osteopatii”. Od dzieciństwa miewał dokuczliwy ból głowy. Położył się na podłodze, zawinął sobie „pętle” na szyi, którą do czegoś przyczepił, a następnie zawisnął na niej 10-15 cm nad ziemią. Trakcja spowodowała ustąpienie bólu, powtarzał tę technikę zawsze w razie potrzeby. Doszukując się logicznego, mechanicznego wyjaśnienia swojej terapii stwierdził, że musiał zadziałać na nerw podpotyliczny wielki, który uważał, że jest odpowiedzialny za prawidłowy przepływ krwi żylnej i tętniczej głowy. Sądził, że „przepływ krwi tętniczej musi być ciągły i niezakłócony, jeżeli tak nie jest, efektem będzie choroba”. Nazwał to „prawem tętnicy”[5,6].

                Na rozwój osteopatii miały również wpływ czasy, w których powstawała. Był to okres wojny secesyjnej. Wojna to czas cierpienia i bólu. Tradycyjna medycyna tamtejszych czasów nie potrafiła sobie poradzić z wieloma chorobami i dolegliwościami przez co w walce z bólem stosowała głównie opium.

                Still sam przekonał się o bezradności medycyny, kiedy trójka  jego dzieci umarła na zapalenie opon mózgowych w 1874 roku[10]. Bezradność systemu opieki zmobilizowała go do zrewidowania wiedzy i do poszukiwania nowych rozwiązań.

                Still uważał, że musi istnieć powiązanie między układem kostnym, mięśniowym i narządami wewnętrznymi[15]. Uważał, że trzy zasady, na których oparł swoją terapię pozwolą mu lepiej pomagać chorym:

- skupienie się na silnych stronach pacjenta, a nie na chorobie

- traktowanie pacjenta jako całości

- znalezienie powiązania pomiędzy strukturą  a funkcją przez nią  pełnioną.       

W 1892 roku w Kirksville Still założył Szkołę Osteopatii. Na pierwszym roku było 17 studentów, których nauka początkowo trwała dwa lata. Myślę, że to dzięki efektywnej i wiarygodnej terapii pozwolono pracować legalnie tytułowanym osteopatiom D.O w Vermont już w cztery lata po otworzeniu szkoły[1,11,15]. W 1897 roku powstało The American Association for the Advacement of Osteopathy, które później przekształciło się w American Osteopathic Association.[10].

Metody lecznicze stosowane w osteopatii i tożsamość osób uprawiających ten zawód ulegały nieustannym zmianom na przestrzeni minionego wieku. Osteopatia chciała być nauką powszechnie uznawaną, szła ramię w ramię z nowościami ze świata medycznego.

Katharine Miller z Texas A&M University wyodrębniła cztery okresy kształtowania się osteopatii:

I 1874 od narodzin A.T. Stilla po jego śmierć 12 grudnia 1917 roku,  osteopaci uważali swój system leczenia za jedyny właściwy, a leki stosowane w medycynie przyrównywali do trucizn.

II 1915-1935 W tym czasie doszło do znacznego postępu wiedzy na temat leków i opublikowano szereg wiarygodnych badań, które popierały farmakologię. Osteopaci mając na uwadze doniesienia naukowe zaczęli zmieniać swój stosunek do śmierci w pigułce, mówiąc przy tym: „some drugs are okay”. Osteopatia ewaluowała i nie uważała już lekarzy za „ szatanów i zabójców dzieci”. Co więcej chcąc jak najlepiej pomagać pacjentom wprowadziła w swoim programie nauczania przedmioty, które miały przybliżyć osteopatom wiedzę dotyczącą leków.

III 1954-1974 Są to lata znacznego wzrostu uprawnień osteopatów. W 1961 roku kalifornijscy osteopaci D.O. mogli zaadoptować tytuł M.D. a szkoła College of Osteopathic Physicians and Surgeous przemieniła się w Kalifornia College of Medicine[16]. Już na początku lat 80’ we wszystkich stanach USA osteopaci mięli prawo do legalnego wykonywania swojego zawodu.

IV Po roku 1974 osteopatia systematycznie się rozwijała coraz bardziej zbliżając się do konwencjonalnej medycyny. Niektóre założenia osteopatii uległy diametralnym zmianom np. w dzisiejszej praktyce osteopaci coraz częściej korzystają z metod fizjoterapii, farmakoterapii. Część z pierwotnej filozofii pozostaje niezmienna do dziś :

- duży nacisk na części miękkie

- miękkie techniki mobilizacji

- zbliżanie w kierunku allopatii

- określanie zaburzeń funkcjonalnych jako „zmian osteopatycznych” [11].

Dzisiejszy termin osteopatia jest definiowany w następujący sposób:

-kompletny system opieki medycznej, którego celem jest pacjent i leczenie go poprzez nowoczesne metody terapeutyczne z  położeniem  nacisku na zależność między strukturą, a funkcją- a co za tym idzie z możliwością uruchomienia samoliczących mechanizmów kompensacyjnych ustroju [18].

- to całe ciało- system terapii manualnej, bazujący na konkretnych prawach biomechanicznych. W leczeniu zaburzeń ruchu i innych nieprawidłowości w organizmie stosuje odpowiednio dobrane do danego pacjenta techniki[20]

- to ugruntowany, przyjęty system diagnozy klinicznej, manualnej terapii, które są ukierunkowane na leczenie indywidualnych dolegliwości. Koncentruje się głównie na zależności pomiędzy: konkretnym elementem ciała i funkcją przez niego pełnioną. Osteopatia pozwala rozwiązać wiele problemów związanych z zaburzeniem funkcjonowania systemu nerwowo-mięśniowo-szkieletowego[19].

Glossary of Osteopathic Termiology następująco tłumaczy termin osteopata: to osoba, która osiągnęła powszechnie rozpoznawane i uznawane standardy wiedzy dzięki nauce, praktyce i stosowaniu terapii bazujących na ścisłych regułach filozofii osteopatii. Kraje kształcące osteopatów mogą to robić tylko według ogólnoświatowych wymogów[8].

Pozytywne wyniki uzyskane po terapii osteopatycznej są powszechnie znane, są faktem. Podczas wizyty pacjenci otrzymują kompleksową pomoc. Osteopatia wykorzystuje informacje zebrane podczas dokładnego wywiadu, precyzyjne badanie palpacyjnie, stosowanie ukierunkowanych testów klinicznych i później szczegółowo dobraną pracę manualną. Należy zaznaczyć, że techniki manualne to nie tylko powszechnie znane manipulacje. Osteopaci w swej praktyce korzystają z bardzo wielu technik, są one dobierane do indywidualnych potrzeb pacjenta. Składają się na nie :

1. techniki rytmiczne:

- ugniatanie

- rozciąganie

- mobilizacje

- głaskanie

- hamowanie

- sprężynowanie

- trakcja

- wibracja

2. pchnięcia :

- połączenie dźwigni i pchnięcia

- połączenia dźwigni i pchnięcia, z zastosowaniem rozruchu

- minimalna dźwignia i pchnięcie

- pchnięcie bez użycia dźwigni

- pchnięcie z rozruchem bez użycia dźwigni

3.techniki naciskowe o niewielkiej prędkości:

- techniki z użyciem długotrwałej dźwigni

- techniki z użyciem długotrwałej trakcji

- techniki z użyciem długotrwałej mobilizacji

- techniki z użyciem długotrwałego ucisku

Uzupełnieniem podstawowych technik osteopatycznych są techniki pośrednie:

                - technika czaszkowo- krzyżowa (cranio-sacral technique)

                - technika funkcjonalna (functional technique)

                - delikatna manipulacja terapeutyczna (gentle manipulation technique)

                - technika harmoniczna (harmonic technique)

                - technika energii mięśniowej ( muscle energy technique)

                - technika mięśniowo-powięziowa ( myofascial technique)

                - technika nerwowo-mięśniowa ( neuro-muscular technique)

                - specyficzna technika adaptacyjna ( specific adjusting technique)

                - technika napięcia i przeciwnapięcia ( strain and counter strain technique)

                - technika trzewiowa (visceral technique)[7,11].

Osteopatia pomaga w zniesieniu bólu a przez to poprawia jakość życia chorych. Nie ma wątpliwości, że lata skutecznej pracy osteopatów pozwoliły jej na stałe wpisać się w system leczenia. Integracja różnych środowisk medycznych pozwala na kompleksowe i najbardziej efektywne leczenie.

Osteopatia pozwala spojrzeć holistycznie na człowieka. Jejcelem jest przywrócenie zachwianej równowagi organizmu w każdej płaszczyźnie (anatomicznej, fizjologicznej i funkcjonalnej). Stanowi dopełnienie medycyny klasycznej. Pomoc osteopatów często jest niezbędna w procesie leczenia pacjenta i dlatego powinna się rozwijać również w Polsce.

Literatura:

 

  1. Baer H. A.,Osteopathy in Australasia: From marginality to a fully professionalised system of health care, International Journal of Osteopathic Medicine, In Press, Corrected Proof, Available online 3 June 2008,
  2. Bell R. M., Alternative medicine: Implications for the surgeon, Current Surgery, Volume 56, Issues 1-2, January-February 1999, Pages 29-33,
  3. Drysdale I., Research underpins the evidence base for osteopathic medicine, International Journal of Osteopathic Medicine Volume 11, Issue 4, December 2008, Pages 123-124,
  4. Fryer G., Teaching critical thinking in osteopathy – Integrating craft knowledge and evidence-informed approaches, International Journal of Osteopathic Medicine, Volume 11, Issue 2, June 2008, Pages 56-61,
  5. Hamonet C., Andrew Taylor Still and the birth of osteopathy (Baldwin, Kansas, USA, 1855), Joint Bone Spine, Volume 70, Issue 1, 1 February 2003, Pages 80-84,
  6. Leach J., Towards an osteopathic understanding of evidence, International Journal of Osteopathic Medicine, Volume 11, Issue 1, March 2008, Pages 3-6,
  7. Lewit K. Terapia manualna w rehabilitacji chorób narządu ruchu, Kielce 2001,
  8. Lucas N. P., Moran R. W., Is there a place for science in the definition of osteopathy ?, International Journal of Osteopathic Medicine Volume 10, Issue 4, December 2007, Pages 85-87,
  9. McClune T., Beyond spinal manipulation, International Journal of Osteopathic Medicine, Volume 10, Issue 1, March 2007, Pages 1-2,
  10. Miller K., The evolution of professional identity: the case of osteopathic medicine, Social Science & Medicine Volume 47, Issue 11, December 1998, Pages 1739-1748,
  11. Orzech J. Rozwój koncepcji, technik i metod fizjoterapii,  Tarnów 2005,
  12. Pincusa T., Vogelb S., Breenc A., Fosterd N., Underwoode M., Persistent back pain – why do physical therapy clinicians continue treatment? A mixed methods study of chiropractors, osteopaths and physiotherapists, European Journal of Pain Volume 10, Issue 1, January 2006, Pages 67-76,
  13. Senior K. Is osteopathy best way to treat low back pain?, The Lancet Volume 354, Issue 9191, 13 November 1999, Page 1706,
  14. Sommerfeld P. Whose values are we teaching? Deconstructing responsibilities and duties of teachers of osteopathy, International Journal of Osteopathic Medicine, Volume 11, Issue 3, September 2008, Pages 96-101,
  15. Tan S Y, MD, JD , Zia J K, Andrew Taylor Still (1828-1917):founder of osteopathic medicine, Singapore Med J 2007; 48 (11) : 975,
  16. Westmorelanda J. L., Williamsb N. H.,Wilkinsonb C., Woodb F., Westmorelandc A., Should your GP be an osteopath?: Patients’ views of an osteopathy clinic based in primary care, Complementary Therapies in Medicine, Volume 15, Issue 2, June 2007, Pages 121-127,
  17. Williams N. F., Optimising the psychological benefits of osteopathy, International Journal of Osteopathic Medicine, Volume 10, Issues 2-3, June-September 2007, Pages 36-41.
  18. Glossary of Osteopathic Terminology, april 2006, http://www.osteopathic.org/pdf/sir_collegegloss.pdf
  19. British Osteopathic Association

 http://www.osteopathy.org

  1. AustraliaOsteopathic Association

 http://www.osteopathic.com.au

© 2016 Osteopaci.com
Developed by famula.pl